Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kole

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 października 2023 r.

Sąd Rejonowy w Kole, I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Konrad Łęgoszewski

Protokolant: sekr. sąd. Anna Ziółkowska

po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) prosta Spółka Akcyjna z (...) w K.

przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  Zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) prosta Spółka Akcyjna z (...) w K. kwotę 2.660,01 (dwa tysiące sześćset sześćdziesiąt 01/100) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 29 października 2021 r. do dnia zapłaty.

2.  W pozostałym zakresie oddala powództwo.

3.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.312,19 (dwa tysiące trzysta dwanaście 19/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

4.  Zwraca pozwanemu kwotę 21,92 (dwadzieścia jeden 92/100) złotych tytułem nadpłaconej zaliczki na opinię biegłego.

K. Ł.

UZASADNIENIE

Powód (...) Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 2.845 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 29 października 2021 roku do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 26 sierpnia 2021 roku doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki V. o numerze rejestracyjnym (...), należący do R. A. i M. A., którzy dokonali przelewu wierzytelności na powoda celem bezgotówkowego rozliczenia dokonanej przez niego naprawy. Poszkodowani zawarli umowę ubezpieczenia AC z (...), dlatego też pozwany jest odpowiedzialny za naprawienie szkody. Ubezpieczyciel uznał roszczenie co do zasady i wypłacił odszkodowanie w kwocie 7.897,04 zł brutto, podczas gdy rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wyniósł 10.742,04 zł brutto. W toku likwidacji szkody obniżono stawki roboczogodzinowe i nie uznano roboczogodzin za mycie samochodu przed i po naprawie oraz procesu przyjęcia pojazdu. Po naprawcza jazda próbna była konieczna do oceny, czy naprawa została przeprowadzona właściwie, a samochód może zostać dopuszczony do poruszania się po drogach publicznych. Dokonano również innych potrąceń. Powód prowadzi serwis na wysokim poziomie i posiada status Autoryzowanej Stacji Obsługi. Stosowane przez niego stawki są uzasadnione profesjonalnym wykonaniem naprawy.

W odpowiedzi na powyższe pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Potwierdził swoją odpowiedzialność za szkodę oraz przebieg postępowania likwidacyjnego. Jednocześnie zaprzeczył, by powodowi – jako uprawnionemu z umowy cesji wierzytelności – przysługiwała żądana w pozwie kwota tytułem dalszego odszkodowania. Rozliczenie szkody nastąpiło na podstawie kalkulacji i faktury przedłożonych przez powoda, po przeprowadzeniu ich weryfikacji do kosztów, za jakie pojazd mógł być naprawiony w warsztacie sieci naprawczej (...). Pozwany zakwestionował przyjętą przez powoda stawkę robocizny jako zawyżoną i odbiegającą od stawek rynkowych do kwoty 135 zł netto oraz zakwestionował dodatkowe koszty w postaci kosztów mycia pojazdu, jazdy próbnej oraz kosztów tzw. procesu przyjęcia pojazdu, jako iż nie wchodzą one w zakres ubezpieczenia AC, więc nie mogą być refundowane. W sprawie mamy do czynienia z ubezpieczeniem dobrowolnym, a nie obowiązkowym, wobec czego zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela jest ściśle określony ramami umowy, a zasada pełnego odszkodowania nie ma zastosowania. Wysokość szkody została wyliczona w sposób prawidłowy, a pozwany nie może zostać obciążony kosztami nadmiernymi i nieuzasadnionymi.

W piśmie z dnia 24 stycznia 2023 roku powód poinformował, że doszło do przekształcenia spółki (...) Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. (KRS (...)) w spółkę (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w K. (KRS (...)).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 26 sierpnia 2021 roku uległ doszło do zdarzenia komunikacyjnego, na skutek którego uszkodzeniu samochód osobowy marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), rok produkcji 2017, należący do R. A. i M. A.. Na dzień zaistnienia szkody przedmiotowy pojazd podlegał ochronie ubezpieczeniowej w zakresie AutoCasco na podstawie umowy zawartej z pozwanym (...) S.A. z siedzibą w W., potwierdzonej polisą numer (...). W umowie ustalono serwisowy wariant kosztów naprawy.

/dowód: akta szkody – płyta CD – k. 72, kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu – k. 12-13, polisa numer (...) – k. 41-43/

W dniu 27 sierpnia 2021 roku szkoda została zgłoszona pozwanemu, który zarejestrował ją pod numerem (...). Jednocześnie poszkodowani zlecili dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu powodowi (który funkcjonował wówczas w obrocie jako (...) Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K., a następnie uległ przekształceniu w (...).S.A. w K.), który prowadzi Autoryzowaną Stację Obsługi marki V.. Przed przystąpieniem do naprawy powód sporządził kalkulację naprawy numer (...), w której oszacował koszt wykonania niezbędnych prac, mających na celu przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, na kwotę 10.742,05 zł brutto, przyjmując wysokość stawki roboczogodziny prac blacharsko-lakierniczych na kwotę 188 zł netto, jak również uwzględniając koszt umycia samochodu przed i po naprawie, koszt jazdy testowej oraz koszt przyjęcia pojazdu celem likwidacji szkody (obsługi szkody).

Po zakończeniu usługi naprawy powód wystawił z tego tytułu fakturę VAT nr (...) na kwotę 10.742,04 zł brutto. Termin zapłaty należności został wyznaczony na dzień 28 października 2021 roku.

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił powodowi – jako podmiotowi upoważnionemu przez poszkodowanych – łącznie tytułem odszkodowania kwotę 7.897,04 zł, weryfikując przedłożoną przez powoda fakturę i kosztorys naprawy m.in. w zakresie przyjętej stawki za roboczogodzinę (z kwoty 188 zł do kwoty 135 zł netto), zasadności przyjęcia w kosztorysie kosztów mycia pojazdu przed i po naprawie, kosztów jazdy testowej po naprawie i kosztów przyjęcia pojazdu celem likwidacji szkody.

/dowód: decyzja z dn. 28.10.2021 r. – k. 17-18, oświadczenie z dn. 04.11.2021 r. – k. 19, kalkulacja naprawy nr (...) z notatkami naniesionymi przez pozwanego – k. 20-26, faktura VAT nr (...) – k. 27-28, kalkulacja naprawy nr (...) – k. 29-35, certyfikat z dn. 21.09.2020 r. – k. 36, akta szkody – płyta CD – k. 72/

Na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 10 listopada 2021 roku R. A. i M. A. cedowali na powoda wierzytelność o wypłatę odszkodowania z tytułu wyrządzonej im szkody majątkowej na skutek uszkodzenia pojazdu V. (...) w kolizji z dnia 26 sierpnia 2021 roku, zarejestrowanej w Towarzystwie (...) pod numerem (...), w części pozwalającej mu na zaspokojenie wynagrodzenia cesjonariusza określonego w fakturze VAT z tytułu pokrycia kosztów naprawy pojazdu przez cedenta wraz z wszelkimi związanymi z nią prawami, w szczególności z roszczeniem o należności uboczne.

/dowód: umowa przelewu wierzytelności z dn. 10.11.2021 r. – k. 14-15, pełnomocnictwo – k. 16/

Przy wydawaniu rozstrzygnięcia Sąd oparł się na opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu ocen stanu technicznego, skutków uszkodzeń, wyceny kosztów naprawy i wartości rynkowej pojazdów P. P., z której wynika, że szkoda w pojeździe marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powinna zostać rozliczona na podstawie polisy AutoCasco, zgodnie z OWU AC. Zakres uszkodzeń w pojeździe został określony przez biegłego na podstawie zakresu uszkodzeń wskazanego przez warsztat dokonujący naprawy w kosztorysie z dnia 1 października 2021 roku, który został w znacznej mierze zaakceptowany przez pozwanego. Istotnym spornym obszarem między stronami postępowania jest zastosowana stawka za prace blacharsko-lakiernicze przez stronę powodową (warsztat) oraz dodatkowe czynności zastosowane podczas procesu naprawy. W celu określenia obowiązujących w drugim półroczu 2021 roku stawek za prace blacharsko-lakiernicze na terenie (...) biegły zwrócił się z zapytaniem do autoryzowanych warsztatów producentów pojazdów, tzw. (...). Z otrzymanych przez niego informacji wynika, iż stosowane średnie stawki za prace blacharsko-lakiernicze na terenie (...) w drugim półroczu 2021 roku z analizowanych podmiotów kształtowały się na poziomie od 110 zł do 230 zł netto za godzinę. Zastosowana stawka przez warsztat dokonujący naprawy (188 zł netto) za naprawę blacharsko-lakierniczą mieści się więc w przedziale średnich stawek stosowanych na analizowanym rynku warsztatów (...) w drugim półroczu 2021 roku. Ostatecznie biegły określił wysokość szkody w pojeździe marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na skutek zdarzenia z dnia 26 sierpnia 2021 roku na kwotę 8.582,97 zł netto, tj. 10.557,05 zł brutto.

W uzasadnieniu złożonej opinii biegły wskazał, że powód (warsztat) – przed przystąpieniem do naprawy – opracował dokumentację fotograficzną uszkodzeń i kosztorys naprawy w systemie eksperckim A.. Zostały więc dokonane czynności niezbędne do poprawnego rozliczenia szkody. Dokumentacja ta została przekazana pozwanemu, który dokonał weryfikacji. Kosztorys został w znacznej mierze zaakceptowany przez pozwanego. Prowadzi to do wniosku, że powód (warsztat) uczestniczył w znacznej części w procesie likwidacji szkody. Likwidacja szkody komunikacyjnej rozliczanej przez zakład ubezpieczeniowy nie jest takim samym procesem naprawy, jak naprawa przez warsztat pojazdu klienta indywidualnego. W procesie likwidacji szkody komunikacyjnej biorą udział co najmniej trzy podmioty, tj. właściciel uszkodzonego pojazdu, zakład ubezpieczeniowy i warsztat (często również dodatkowo udział bierze np. bank lub leasing, flota). Warsztat dokonujący likwidacji szkody (naprawy) w pierwszej kolejności musi uzgodnić podejmowane działania ze wskazanymi podmiotami. W niniejszej sprawie warsztat prowadzony przez powoda opracował dokumentację uszkodzeń i wykonał kosztorys naprawy w programie eksperckim A.. Proces rozliczenia szkody z polisy AC sprawcy zdarzenia nie jest standardową naprawą, która jest wykonywana między właścicielem pojazdu, a warsztatem. Sam proces likwidacji szkody jest bardziej skomplikowany, a co za tym idzie – pochłania więcej czasu od typowej naprawy serwisowej. Właściciel pojazdu nie narzuca warsztatowi, w jakim programie i na jakich zasadach ma wykonać kosztorys naprawy, często odbywa się to na dostępnych programach przedstawiciela producenta pojazdu, które są obligatoryjne w danej (...). Natomiast zakłady ubezpieczeniowe zazwyczaj pracują na programach eksperckich typu A., E., DAT, za które warsztat dodatkowo płaci. W niniejszej sprawie część obowiązków pozwanego została więc przeniesiona na warsztat, zatem przyjęcie dodatkowo 2 roboczogodzin w kosztorysie naprawy za uczestniczenie warsztatu w procesie likwidacji szkody było uzasadnione.

Odnosząc się do kwestii mycia pojazdu przed oględzinami (naprawą) biegły wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy przedstawiony do opiniowania (dokumentacja fotograficzna wykonana przez pracowników powoda) obrazuje stan pojazdu na stanowisku warsztatowym podczas dokonywania oględzin. Stan pojazdu jednoznacznie wskazuje, że przed wprowadzeniem samochodu na stanowisko warsztatowe nie został on poddany myciu. Brak jest więc podstaw do dokonywania w tym obszarze dalszych analiz, a w opracowanym przez biegłego kosztorysie nie uwzględniono mycia pojazdu przed naprawą. Z kolei mycie pojazdu po naprawie należy rozpatrywać w sposób indywidualny w zależności od zakresu i charakteru uszkodzeń. W niniejszej sprawie uszkodzeniu uległy elementy zewnętrzne lewej strony pojazdu. Z informacji zawartych w opisie systemu lakierowania (...) (system przyjęty przez warsztat) wynika, że po procesie lakierniczym podstawowe czynności związane z czyszczeniem w obszarze uszkodzonych elementów są zawarte w normatywach pracochłonności. W związku z tym w opracowanym kosztorysie naprawy nie uwzględniono mycia pojazdu po naprawie, za które to mycie pozwany powinien ponosić odpowiedzialność.

Ostatecznie, analizując kwestię uzgodnienia w kosztorysie warsztatu jazdy próbnej po przeprowadzonej naprawie, biegły wskazał, że zasadność uwzględnienia tej operacji należy każdorazowo rozpatrywać w sposób indywidualny. Uwzględnienia w procesie naprawy jazdy próbnej jest uzasadnione najczęściej w przypadku naprawy układu zawieszenia, układu napędowego. Nie można natomiast wykluczyć innych sytuacji, w których zasadnym staje się odbycie jazdy próbnej i dokonanie sprawdzenia z uwzględnieniem oporów powietrza, np. czy w obszarze przeprowadzonej naprawy nie występują szumy, świst, drżenie, wibracje. W niniejszej sprawie naprawie podlegała lewa strona pojazdu, w szczególności lewe drzwi (przód i tył). Zasadne było więc po naprawie odbycie jazdy próbnej, która ma na celu sprawdzenie, czy naprawione elementy (np. uszczelnienie drzwi) w odpowiedni sposób dolegają do nadwozia, nie wytwarzają nadmiernych szumów, czy nie słychać podmuchów powietrza, czy pod wpływem oporów powietrza demontowane podczas naprawy elementy nie wpadają w rezonans. W przedmiotowej sprawie jazda próbna była więc uzasadniona i – jako taka – została uwzględniona w przedstawionym przez biegłego kosztorysie naprawy.

/dowód: opinia biegłego z zakresu ocen stanu technicznego, skutków uszkodzeń, wyceny kosztów naprawy i wartości rynkowej pojazdów P. P. – k. 80-111/

Przedłożona przez biegłego opinia została zakwestionowana przez pozwanego, który podniósł, że biegły zaakceptował koszty w ogóle nie związane bezpośrednio z procesem naprawy, takie jak obsługa procesu likwidacji szkody i jazda próbna, które to czynności warsztat wykonuje nieodpłatnie w ramach prowadzonej działalności. Pozwany nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że zastosowana przez powoda stawka roboczogodziny mieści się w przedziale średnich stawek rynkowych usług warsztatowych.

W odpowiedzi na zgłoszone wątpliwości biegły sporządził pisemną opinię uzupełniająca z dnia 13 kwietnia 2023 roku, w której potrzymał w całości wnioski wywiedzione w opinii głównej. Wskazał również, że przy rozliczaniu szkody z AC należy zapoznać się z zapisami w polisie ubezpieczenia, jak również OWU, aby poprawnie przeprowadzić proces likwidacji szkody. Zgodnie z § 15.5 OWU (...): W przypadku szkody częściowej lub całkowitej (...) sporządza lub zleca sporządzenie kalkulacji kosztów naprawy lub protokołu szkody, w których uwzględniane są uszkodzenia pojazdu wynikające z wypadku ubezpieczeniowego (…). Zatem jeżeli pozwany nie dokonał podstawowych czynności związanych z rozliczeniem szkody, to powinien liczyć się z tym, że powinien je wykonać podmiot zewnętrzny. Przerzucanie obowiązków pozwanego na inny podmiot i twierdzenie pełnomocnika, że „czynności te warsztat wykonuje nieodpłatnie w ramach prowadzonej działalności” są niezrozumiałe. Warsztaty samochodowe nie są instytucjami charytatywnymi, lecz funkcjonują jako niezależne podmioty na wolnym rynku. Swoją działalność opierają na marżach na częściach zamiennych, materiałach lakierniczych, usługach. Uwzględnienie w wycenie kosztów związanych z obsługą szkody jest więc w niniejszej sprawie zasadne. Dalej, odnosząc się do zarzutu bezzasadnego uwzględnienia w procesie naprawy jazdy próbnej, biegły wskazał, że proces przeprowadzenia jazdy próbnej po wykonanej naprawie jest jednym z elementów złożonego procesu naprawy pojazdu po szkodzie. Podczas wykonywania naprawy pojazdu po szkodzie dokonuje się różnych czynności związanych ze sprawdzeniem pojazdu przed i po naprawie. Takimi czynnościami są m.in. sprawdzenie zbieżności pojazdu w przypadku ingerencji w układ zawieszenia (koło pojazdu), sprawdzenie pamięci błędów w systemie komputerowym pojazdu, jazda próbna po naprawie. Dziwi fakt, że pozwany kwestionuje fakt przeprowadzenia jazdy próbnej, a nie kwestionuje takich samych dodatkowych czynności związanych z odczytem pamięci błędów po naprawie. Czynności związane z przeprowadzeniem jazdy próbnej wymagają dodatkowego nakładu czasu, a jednocześnie są niezbędne do prawidłowego procesu naprawy i w związku z tym zostały uwzględnione w opracowanym przez biegłego kosztorysie.

Ostatecznie biegły wskazał, że przyjęta stawka za prace blacharsko-lakiernicze została ustalona zgodnie z § 17.3.2a OWU AC jako średnia cen usług stosowanych przez warsztaty specjalizujące się w naprawach blacharsko-lakierniczych (tzw. (...)) na terenie (...) w drugim półroczu 2021 roku. W ocenie sporządzającego opinię pełnomocnik pozwanego nie do końca się z nią zapoznał lub pomylił sprawy, albowiem w opracowanym kosztorysie przyjęto stawkę 188 zł netto za prace blacharsko-lakiercze, a nie – jak wskazuje pełnomocnik pozwanego – 180 zł netto. Pełnomocnik wskazuje też częściowo metodologię określenia średniej stawki z wyłączeniem skrajnych wartości, nie precyzuje natomiast w jaki sposób należy dokonywać dalszych obliczeń średniej stawki, po wyłączeniu wartości skrajnych. Autorem wzorca OWU AC jest sam pozwany i to on powinien w sposób jasny i czytelny określić metodologię określenia średnich cen usług. Ponadto pełnomocnik pozwanego mija się z prawdą, twierdząc, że biegły podczas ustalania średniej stawki za prace blacharsko-lakiernicze stosował metodologię średniej arytmetycznej. Nie sprecyzował również, w jaki inny sposób miałaby zostać przez biegłego wyliczona średnia cena usług.

/dowód: opinia uzupełniająca z dn. 13.04.2023 r. – k. 135-141/

Mimo obszernych wyjaśnień biegłego pełnomocnik pozwanego w dalszym ciągu kwestionował złożone przez niego opinie. Tymczasem, w ocenie Sądu, zarówno opinia główna, jak i opinia uzupełniająca, są jasne i logiczne, w pełni odpowiadają na postawione pytania, a nadto zostały sporządzone fachowo i rzetelnie. Wnioski w nich wywiedzione są należycie uzasadnione i wolne od błędów logicznych oraz wewnętrznych sprzeczności, co świadczy o dużym doświadczeniu zawodowym i rzetelnej wiedzy fachowej biegłego. Samo zaś niezadowolenie strony z wniosków wywiedzionych przez biegłego nie może świadczyć o nieprzydatności bądź nieprawidłowości opracowanych przez niego opinii. Z tej przyczyny, na rozprawie w dniu 11 października 2023 roku, Sąd – na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. – postanowił pominąć dowód z kolejnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu techniki samochodowej jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania.

Za wiarygodne uznano także dokumenty zgromadzone w toku postępowania, stanowiące dowody w myśl art. 243 ² k.p.c. Ich autentyczność, moc dowodowa oraz prawdziwość stwierdzonych w nich faktów nie budziły wątpliwości, a zebrana w aktach dokumentacja stała się także jedną z podstaw do opracowania opinii przez biegłego.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie natomiast do § 2 pkt 1 powołanego przepisu przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie zakładu ubezpieczeń ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawał fakt uszkodzenia – na skutek zdarzenia z dnia 26 sierpnia 2021 roku – pojazdu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), jak również okoliczność, że został on naprawiony (na zlecenie poszkodowanych) przez powoda w ramach prowadzonej przez niego Autoryzowanej Stacji Obsługi pojazdów marki V.. Bezsporne było również, że w dacie zdarzenia pojazd objęty był umową ubezpieczenia w zakresie AutoCasco w wariancie serwisowym na podstawie umowy zawartej z pozwanym, która została potwierdzoną polisą numer (...), a w konsekwencji – że pozwany ponosi odpowiedzialność za jego skutki. Wątpliwości nie budziła także legitymacja procesowa czynna powoda, który żądał zapłaty jako nabywca wierzytelności na podstawie umowy zawartej w trybie art. 509 k.c. Oś sporu stanowiła jedynie wysokość kosztów naprawy samochodu, a w konsekwencji – wysokość należnego odszkodowania. Pozwany ubezpieczyciel kwestionował bowiem zastosowaną przez powoda (w sporządzonym przez niego kosztorysie przednaprawczym) stawkę roboczogodziny w wysokości 188 zł netto (jako nadmierną i odbiegającą od średnich stawek rynkowych), jak również żądanie zwrotu kosztów przyjęcia szkody do likwidacji (kosztów obsługi szkody), kosztów mycia pojazdu oraz kosztów jazdy próbnej. Pozwany nie kwestionował natomiast konieczności podjętych przez (...) czynności stricte naprawczych, ilości roboczogodzin, jakie zajęły, ani samego faktu ich dokonania.

W przypadku szkody likwidowanej w ramach umowy AutoCasco (odmiennie niż w przypadku umów OC, gdzie przyjmuje się zasadę pełnego odszkodowania) kwestię akceptowalnych stawek stosowanych podczas naprawy regulują ogólne warunki umowy.

Zgodnie z postanowieniami § 17 ust. 1-4 (przy czym powołaną regulację ograniczono do postanowień mających zastosowanie w wariancie serwisowym naprawy, albowiem taki wybrali ubezpieczeni w procesie zawierania umowy; pominięto więc wariant optymalny i partnerski) Ogólnych Warunków Ubezpieczeń Komunikacyjnych (...), stanowiących integralną część umowy zawartej pomiędzy poszkodowanymi a pozwanym:



ust. 1 pkt 1: z zastrzeżeniem ust. 2 w wariancie serwisowym koszty naprawy pojazdu ustalane są na podstawie cen oryginalnych części zamiennych zakwalifikowanych do wymiany;



ust. 2: jeżeli w systemach A., E. lub (...) dostępne są części oryginalne pochodzące od różnych producentów, wysokość odszkodowania (...) ustala uwzględniając części o najniższej cenie;



ust. 3: z zastrzeżeniem ust. 4–6 i 8, wysokość odszkodowania ustala się z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1 i ust. 2 oraz sposobu naprawy pojazdu w wybranym przez ubezpieczonego warsztacie wykonującym naprawę oraz w oparciu o zasady zawarte w systemie A., E. lub (...), z zastosowaniem:

1)  norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu;

2a) stawki za roboczogodzinę ustalonej przez (...) w wariancie serwisowym i optymalnym – w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat;

3) cen części zamiennych ustalonych stosownie do ust. 1 i ust. 2;

4) cen materiałów lakierniczych i normaliów zawartych w systemach A., E. lub (...).

(...) ustala odszkodowanie w sposób przewidziany w ust. 3 pod warunkiem przedstawienia rachunków lub faktur VAT dotyczących robocizny, części zamiennych, materiałów lakierniczych i normaliów (…).



ust. 4: w razie udokumentowania naprawy pojazdu rachunkami lub fakturami VAT, (...) weryfikuje koszty wynikające z tych rachunków lub faktur VAT pod kątem ich zgodności z zasadami określonymi w ust. 3.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii zastosowanej przez powoda podczas naprawy stawki roboczogodziny za prace blacharsko-lakiernicze wskazać należy, że - jak wynika ze sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania opinii biegłego z zakresu ocen stanu technicznego, skutków uszkodzeń, wyceny kosztów naprawy i wartości rynkowej pojazdów P. P. – w drugim półroczu 2021 roku stawki te (w (...) na terenie (...)) mieściły się w granicach 110 zł-230 zł netto. Zastosowana przez powoda stawka 188 zł netto nie odbiega więc od stawek w innych warsztatach podobnej kategorii i – jako taka – mieściła się w przedziale średnich stawek stosowanych w (...) na analizowanym rynku. Nie ma więc podstaw do kwestionowana rynkowego charakteru stawek powoda. Przyjęta w kalkulacji stawka za roboczogodzinę, jako stawka rynkowa, jest więc zgodna z § 17 ust. 3 pkt 2a OWU.

Uzasadnione było również uwzględnienie w kosztorysie kosztów przyjęcia szkody do likwidacji (tzw. kosztów obsługi szkody). Powołany w sprawie biegły stwierdził bowiem jednoznacznie, że powód (warsztat) – przed przystąpieniem do naprawy – wykonał czynności niezbędne do poprawnego rozliczenia szkody, opracowując dokumentację fotograficzną uszkodzeń i kosztorys naprawy w systemie eksperckim A.. Kosztorys został następnie zweryfikowany przez pozwanego, który w znacznej mierze go zaakceptował. Powód aktywnie uczestniczył więc w procesie likwidacji szkody, w którym brały udział trzy podmioty, tj. właściciel uszkodzonego pojazdu, zakład ubezpieczeniowy i warsztat. Warsztat dokonujący likwidacji szkody (naprawy) w pierwszej kolejności zobowiązany był do uzgodnienia podejmowanych działań ze pozostałymi podmiotami. Proces rozliczenia szkody z polisy AC sprawcy zdarzenia nie jest standardową naprawą, która jest wykonywana między właścicielem pojazdu a warsztatem. Sam proces likwidacji szkody jest bardziej skomplikowany i – jako taki – pochłania więcej czasu od typowej naprawy serwisowej. Właściciel pojazdu nie narzuca warsztatowi, w jakim programie i na jakich zasadach ma wykonać kosztorys naprawy, często odbywa się to na dostępnych programach przedstawiciela producenta pojazdu, które są obligatoryjne w danej (...), natomiast zakłady ubezpieczeniowe zazwyczaj pracują na programach eksperckich typu A., E., DAT, za które warsztat dodatkowo płaci. W niniejszej sprawie sprawy część obowiązków pozwanego została przeniesiona na powoda, wobec czego przyjęcie dodatkowych 2 roboczogodzin w kosztorysie naprawy za uczestniczenie warsztatu w procesie likwidacji szkody było uzasadnione.

Analizując kwestię zawarcia w kosztorysie warsztatu jazdy próbnej – jak wskazywał biegły – należało mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie naprawie podlegała lewa strona pojazdu, w szczególności lewe drzwi (przód i tył). Zasadne było więc przeprowadzenie po wykonanych pracach naprawczych jazdy próbnej, która miała na celu sprawdzenie, czy naprawione elementy (np. uszczelnienie drzwi) w odpowiedni sposób dolegają do nadwozia, nie wytwarzają nadmiernych szumów, czy nie słychać podmuchów powietrza, jak również czy pod wpływem oporów powietrza demontowane podczas naprawy elementy nie wpadają w rezonans. W przedmiotowej sprawie jazda próbna była więc uzasadniona i – jako taka – powinna zostać uwzględniona w kosztorysie naprawy.

Ostatecznie wskazać należy, że bezzasadne – w ocenie Sądu – było uwzględnienie w kosztorysie naprawy kosztów mycia pojazdu przed oględzinami (naprawą), jak również po naprawie. Z opracowanej na potrzeby niniejszego postępowania opinii biegłego wynika bowiem, że zgromadzony materiał dowodowy przedstawiony do opiniowania (dokumentacja fotograficzna) obrazuje stan pojazdu na stanowisku warsztatowym podczas dokonywania oględzin, który jednoznacznie wskazuje, że przed wprowadzeniem samochodu na stanowisko warsztatowe pojazd nie został on poddany myciu. W obliczu powyższego biegły kategorycznie wskazał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia w kosztorysie mycia pojazdu przed naprawą. Z kolei mycie pojazdu po przeprowadzonej naprawie należy rozpatrywać w sposób indywidualny w zależności od zakresu i charakteru stwierdzonych w pojeździe uszkodzeń. W niniejszej sprawie uszkodzeniu uległy elementy zewnętrzne lewej strony pojazdu. Z informacji zawartych w opisie systemu lakierowania (...) (system przyjęty przez warsztat) wynika, że po procesie lakierniczym podstawowe czynności związane z czyszczeniem w obszarze uszkodzonych elementów są zawarte w normatywach pracochłonności. Z tej przyczyny w opracowanym kosztorysie naprawy biegły nie uwzględnił mycia pojazdu po naprawie.

W obliczu poczynionych rozważań należało stwierdzić, że skoro należne powodowi odszkodowanie, przy uwzględnieniu zakresu uszkodzeń wynikających z dołączonych do akt sprawy kalkulacji sporządzonej powoda (i zaakceptowanego przez pozwanego) oraz zapisów wynikających z OWU AC w wariancie serwisowym, z uwzględnieniem kosztów obsługi szkody i kosztów jazdy próbnej, przy zastosowaniu stawki roboczogodziny stosowanej w (...).S.A. w K. (188 zł netto), szacuje się na kwotę 10.557,05 zł brutto, podczas gdy ubezpieczyciel skompensował je do kwoty 7.897,04 zł, to w niniejszej sprawie uzasadnione żądanie powoda (stanowiące różnicę pomiędzy kwotą należną a dotychczas wypłaconą) zamyka się w kwocie 2.660,01 zł.

Mając na uwadze powyższe Sąd, w punkcie 1 wyroku, zasądził od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda (...).S.A. z siedzibą w K. kwotę 2.660,01 zł. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 i § 2 zd. 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi; jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. W przedmiotowej sprawie odsetki zasądzono od dnia 29 października 2021 roku (tj. od dnia następnego po upływie terminu płatności należności wynikającej z faktury VAT nr (...)) do dnia zapłaty.

W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić jako bezzasadne i nadmiernie wygórowane, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., zgodnie z którym sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powód dochodził w niniejszej sprawie zasądzenia na swoją rzecz kwoty 2.845 zł, podczas gdy jego roszczenie zostało uwzględnione do kwoty 2.660,01 zł. Uległ więc jedynie w niewielkiej części swojego roszczenia (wygrywając w ok. 93,50%). Pozwany powinien zwrócić więc stronie powodowej wszystkie poniesione przez nią koszty, na które złożyły się następujące należności:

- 200 zł – opłata sądowa od pozwu (k. 9);

- 1.195,19 zł – zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego za sporządzenie opinii głównej (k. 79, 121);

- 900 zł – wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego adwokatem (stawka zgodna z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie);

- 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa (k. 8).

W konsekwencji, w punkcie 3 wyroku, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.312,19 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 917 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Ostatecznie, w punkcie 4 sentencji, nakazano zwrócić pozwanemu kwotę 21,92 zł tytułem nadpłaconej zaliczki na opinię biegłego. Pozwany uiścił bowiem zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłego za sporządzenie opinii uzupełniającej w kwocie 500 zł podczas, gdy koszt tej opinii zamknął się ostatecznie w kwocie 478,08 zł (k. 144).

K. Ł.