Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kole

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 grudnia 2023 roku

Sąd Rejonowy w Kole Wydział III Rodzinny i Nieletnich

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Pietruszka

Protokolant: st. sekr. sąd. Alicja Kleczkowska

po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 roku w K. (...)

na rozprawie

sprawy z powództwa małoletniego K. B. zastępowanego przez matkę M. G.

przeciwko J. B.

o podwyższenie alimentów

• I.  Podwyższa alimenty od pozwanego J. B. na rzecz małoletniego syna K. B. do kwoty po 1500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) miesięcznie, płatne do rąk matki małoletniego M. G. na warunkach dotychczasowych, poczynając od dnia 22 września 2022 roku i to w miejsce alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 1 kwietnia 2019 roku, sygnatura akt
  I C 116/19.

  II.  Nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kole kwotę 750,00 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

  III.  Zasądza od pozwanego na rzecz małoletniego powoda kwotę 3.600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

  IV.  Wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

S ę d z i a

Agnieszka Pietruszka

Sygnatura akt III RC 213/22

UZASADNIENIE

Działająca w imieniu małoletniego powoda K. B. - jego matka M. G.- wniosła o zasądzenie od pozwanego J. B. w miejsce alimentów ustalonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 1.04.2019 r, od dnia wniesienia pozwu, alimentów w wysokości po 1.500,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu podniosła, iż dotychczasowe alimenty wynoszą 500 zł i były ustalane gdy K. miał 9 lat. Pozwany w tym czasie przebywał w zakładzie karnym. Od tego czasu sytuacja uległa zmianie ze względu na koszty utrzymania powoda, jego stan zdrowia, ale także dlatego że pozwany obecnie pracuje jako kierowca i zarabia około 6 tys. zł. Aktualnie K. jest uczniem VI klasy szkoły podstawowej i ma 12 lat. Koszty związane z edukacją małoletniego obejmują : ubezpieczenie 52 zł na rok, komitet rodzicielski – 45 zł na rok, klasowe składki w wysokości 5 zł miesięcznie, koszty wycieczki w wysokości 92 zł, zeszyty i przybory szkolne co najmniej 200 zł rocznie, rzeczy potrzebne na basen- 150 zł rocznie. Ponadto stałe koszty to : wyżywienie-700-800 zł miesięcznie, koszty zakupu ubrań -200-300 zł miesięcznie, kosmetyków, środków chemicznych- 150 zł miesięcznie. Małoletni co miesiąc chodzi do fryzjera, co kosztuje 25 zł. Raz do roku ma kontrolną wizytę u stomatologa, która kosztuje 200 zł. Ze względu na zaburzenia hiperkinetyczne chłopiec pozostaje pod opieką psychiatry, psychologa, ma zajęcia sensoryczne (jedna godzina to koszt 100 zł). Leki, które powód przyjmuje kosztują 100-120 zł miesięcznie. Nadto koszty utrzymania powoda, to również koszty utrzymania mieszkania, które łącznie miesięcznie wynoszą około 860 zł miesięcznie oraz koszty utrzymania samochodu. W celu zapewnienia powodowi rozrywki konieczne są również wydatki na wyjazdy, bilety do kin, teatrów. Wyjazd do E. zorganizowany w wakacje kosztował 1.800 zł. Pozwany poza alimentami nie przekazuje synowi żadnych prezentów, ani pieniędzy. W tej sytuacji zdaniem matki małoletniego , pozew jest w pełni uzasadniony.

Pozwany – J. B. wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc iż strona powodowa nie wykazała jakie konkretnie okoliczności miałyby uzasadniać tak istotną podwyżkę świadczenia alimentacyjnego. Konieczność zaspokojenie takich potrzeb jak opieka medyczna, ubiór, wyżywienie, istniała już w czasie ustalania obowiązku alimentacyjnego. Pozwany podniósł, iż nie uchylał się nigdy od ponoszenia wydatków związanych z opieką czy też wychowaniem syna.
Zakres obecnych potrzeb dziecka nie może być ustalony na takim poziomie, jaki stara się wskazywać matka małoletniego. Okoliczności te nie zostały wykazane odpowiednim materiałem dowodowym w postaci chociażby faktur, rachunków czy też paragonów. Nadto zaspokojenie wydatków mieszkaniowych małoletniego powinno stanowić obowiązek rodzica, który docelowo ma sprawować pieczę nad dzieckiem. W tym zakresie pozwany powołał się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23.03.2016 r. (I ACa 1755/15). Zdaniem pozwanego, przypadające na powoda koszty mieszkaniowe nie powinny więc przekraczać 50 zł miesięcznie. Pozwany zaznaczył również, że ewentualne dodatkowe wydatki na dziecko, które nie wiążą się z bieżącymi kosztami utrzymania powinny być pokrywane ze świadczenia wychowawczego 500+, ja wskazał Sąd Rejonowy w Toruniu w wyroku z dnia 16.04.2018 r, sygn. akt III RC 66/18. Usprawiedliwione potrzeby małoletniego powinni zatem pokrywać rodzice w ramach obowiązku alimentacyjnego, natomiast koszty dodatkowe (wypoczynek wakacyjny, dodatkowe zajęcia sensoryczne) powinny być zaspokajane ze świadczenia wychowawczego 500+. Odnośnie swojej sytuacji pozwany wskazał, iż jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a płaca zasadnicza wynosi 4.000 zł brutto. Uzyskiwane zarobki są jednak uzależnione od przyznawanej premii, która nie stanowi stałego składnika wynagrodzenia. Od wyroku rozwodowego znacznej zmianie uległy warunki mieszkaniowe pozwanego, który został zmuszony do zorganizowania swojego życia w innym miejscu. Z tego też powodu na pozwanym spoczęły całkiem nowe wydatki, jak chociażby czynsz najmu, bieżące rachunki czy też koszt ogrzania nieruchomości. Na bieżące potrzeby pozwanego składają się nadto w skali miesiąca: wyżywienie - 600 zł, odzież i obuwie - 250 zł, czynsz najmu - 550 zł, chemia i środki czystości - 150 zł, telefon i Internet - 100 zł, alimenty na syna - 500 zł, paliwo -500 zł oraz energia elektryczna - 250 zł na dwa miesiące, ogrzewanie - 4800 zł na rok, ubezpieczenie i przegląd samochodu - 600 zł na rok. Pozwany zaznaczył, iż matka powoda również posiada określone możliwości zarobkowe , skoro ma stale zatrudnienie. Ponadto pobiera na syna świadczenie wychowawcze, okresowe świadczenia socjalne przyznawane w ramach programu (...), czy też bon turystyczny 500+. Korzysta poza tym z ulgi prorodzinnej na poziomie ponad tysiąca złotych. Koszty utrzymania i wychowania dziecka powinny natomiast obciążać rodziców w równym stopniu, a nie prowadzić do wzbogacenia jednego z nich. W ocenie pozwanego, przedmiotowe powództwo należy w konsekwencji uznać za całkowicie nieuzasadnione.

Sąd ustalił co następuje :

Wyrokiem z dnia 1.04.2019 r. Sąd Okręgowy w Koninie rozwiązał przez rozwód małżeństwo M. B. (obecnie G.) i J. B., bez orzekania o winie. Sąd pozostawił obojgu rodzicom władzę rodzicielską nad małoletni synem K. ur. (...), ustalając jego miejsce zamieszkania w każdorazowym miejscu zamieszkania matki. Ponadto Sąd zobowiązał obie strony do ponoszenia kosztów utrzymania małoletniego i pozostawił bez zmian zakres obowiązku alimentacyjnego ustalony wyrokiem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 4.04.2018 r. od J. B. na rzecz K. w kwocie po 500 zł miesięcznie. Już bowiem tym wyrokiem między rodzicami małoletniego została orzeczona separacja i wówczas ustalono alimenty w kwocie po 500 zł miesięcznie, poczynając od dnia prawomocności orzeczenia. Wyrok stał się prawomocny z dniem 26.04.2018 r.

(dowód: akta I C 116/19 Sądu Okręgowego w Koninie )

Małoletni K., w trakcie sprawy rozwodowej rodziców miał 8 lat i uczęszczał do II klasy szkoły podstawowej. Chłopiec był badany w poradni psychologiczno-pedagogicznej i miał zdiagnozowany zespół hiperkinetyczny. Ze względu na orzeczenie o dostosowaniu programu nauczania do indywidualnych potrzeb, realizował naukę w formie nauczania indywidualnego, przy czy zajęcia odbywały się na terenie szkoły. K. od początku szkoły podstawowej realizował raz w miesiącu spotkania z psychologiem w K. oraz u lekarza psychiatry. Przyjmował leki wyciszające.

(dowód: akta I C 116/19 Sądu Okręgowego w Koninie )

M. G. pracowała w firmie (...) w K. jako szlifierz. Jej wynagrodzenie wynosiło około 1.900 zł netto. Czynsz za mieszkanie wynosił 430 zł, a rachunki za energię elektryczną kształtowały się na poziomie około 150 zł za dwa miesiące. Matka małoletniego spłaca kredyt konsolidacyjny, którego miesięczna rata wynosiła 750 zł.

(dowód: akta I C 116/19 Sądu Okręgowego w Koninie )

J. B. od marca 2018 r. przebywał w zakładzie karnym, ale został przedterminowo warunkowo zwolniony. W trakcie sprawy rozwodowej podejmował pracę jako kierowca busów na trasach międzynarodowych. Jego wynagrodzenie wynosiło średnio 2.200 zł miesięcznie. Pozwany mieszkał w mieszkaniu żony. Do domu przyjeżdżał na weekendy i zajmował wówczas pokój razem z synem. Na opłaty licznikowe przekazywał żonie poza alimentami kwotę 200 zł.

(dowód: akta I C 116/19 Sądu Okręgowego w Koninie )

Małoletni K. w roku szkolnym 2022/2023 był uczniem klasy VI szkoły podstawowej, a obecnie uczy się w klasie VII-ej. Powód ma zajęcia na pływalni. Rzeczy na basen, kupione w ubiegłym roku szkolnym kosztowały 150 zł. W minionym roku szkolnym klasa małoletniego pojechała na jednodniową wycieczkę, która kosztował 92 zł oraz w czerwcu uczestniczyła w 3-dniowej wycieczce, która kosztowała 570 zł. Zarówno w ubiegłym jak i bieżącym roku szkolnym chłopiec nie uczestniczył w zajęciach pozalekcyjnych. K. je w szkole obiady, co kosztuje miesięcznie średnio 120 zł. Na rok szkolny 2023/2024 uzyskał orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej o zindywidualizowanej ścieżce kształcenia.

( dowód : zaświadczenie potwierdzające uczęszczanie do szkoły z dnia 3.04.2023 r. k.76; opinia Poradni P.-Pedagogicznej w K. z dnia 2.08.2023 r. k.134-138; zeznania matki powoda k.142v-143 )

W ubiegłym roku szkolnym małoletni miał zajęcia z psychologiem. Zajęcia odbywały się raz w tygodniu i każdorazowo kosztowały 120 zł. Matka powoda zrezygnowała z tak regularnych spotkań zarówno z przyczyn finansowych a nadto sam K. nie chciał dalej brać w nich udziału. Aktualnie małoletni odbywa spotkania z psychologiem w ramach NFZ. Małoletni nadal pozostaje pod kontrolą psychiatry. W ubiegłym roku wizyty miały miejsce raz w tygodniu, natomiast ostatnia wizyta miała miejsce w lipcu, a następna planowana jest w grudniu. Jednym ze sposobów, który wspomaga pracę terapeutyczną jest uczestnictwo K. w zajęciach integracji sensorycznej. W roku 2021 opłata za jedną godzinę terapii wynosiła 80 zł, przy czym małoletni miał 4 spotkania w miesiącu. Leki, które przyjmuje powód kosztują średnio 27 zł miesięcznie, albowiem są częściowo refundowane.

U K. pojawiły się problemy z trądzikiem. Dermatolog zalecił stosowanie maści, która kosztował 120 zł. Sama wizyta kosztowała natomiast 180 zł.

( dowód : informacja Centrum Medycznego (...) w K. z dnia 2.02.2022 r. k.11; zaświadczenie lekarskie z dnia 8.11.2021 r. k.12; faktura za leki z dnia 8.09.2022 r. i z dnia 13.04.2022r. k.25-26; faktura za witaminy i leki k.69-70 i k.72-75; faktury za udział w terapii integracji sensorycznej k.17-19; zeznania matki powoda k.142v-143 )

W wakacje 2022 roku K. wraz z mamą był w E.. Wyjazd kosztował 1.800 zł. W tym roku w wakacje pojechali na tydzień w góry, a wyjazd kosztował około 2.000 zł. Zdaniem M. G. koszty utrzymania syna wynoszą około 2.000 zł miesięcznie.

( dowód : faktura za buty z dnia 29.09.2022 r. i z dnia 27.10.2022 r. k.68, k.71; zeznania matki powoda k.142v-143 )

M. G. nadal jest zatrudniona w firmie (...). Za rok 2022 matka powoda wykazała przychód w kwocie 50.558,43 zł. Zwrot nadpłaconego podatku wyniósł 2.632,04 zł. W roku 2023 jej wynagrodzenie za okres od września 2022 r. do października 2023 r. wyniosło średnio miesięcznie 3.610 zł netto. Matka małoletniego otrzymuje również świadczenie wychowawcze 500+ na syna oraz świadczenie „Dobry start” w kwocie 300 zł.

( dowód : zeznanie podatkowe za rok 2022 k.56-59; informacja o przychodach i dochodach za rok 2022 k.60-61; zaświadczenie S. G. z dnia 22.03.2023 r. oraz z dnia 4.12.2023 r. k.62 i k.133; odcinki listy płac k.63-64; potwierdzenie uznania k.77; zeznania matki powoda k.142v-143 )

M. G. mieszka z K.. Czynsz za mieszkanie wynosi 720 zł, natomiast opłaty za energię około 100 zł za 2 miesiące. Pozostałe opłaty jak telewizja, telefon i internet wynoszą w sumie około 200 zł miesięcznie, butla z gazem kosztuje 90 zł na 2 miesiące. Matka powoda nadal spłaca kredyt konsolidacyjny, z tym że po wydłużeniu okresu spłaty, rata wynosi aktualnie 350 zł miesięcznie. Opłaty związane z utrzymanie samochodu obejmują natomiast : ubezpieczenie w wysokości 720 zł rocznie, paliwo około 200 zł miesięcznie

( dowód : zestawienie opłat za czynsz z dnia 5.04.2022 r. k.13; faktura za energię elektryczną z dnia 19.08.2022 r. k.14; zestawienie przelewów k.65-zeznania matki powoda k.142v-143 )

J. B. jest zatrudniony w spółce (...) jako kierowca. Umowa jest zawarta na czas określony do końca kwietnia 2024 r. Zgodnie z umową wynagrodzenie pozwanego wynosi 4.000 zł brutto plus premia uznaniowa. Wynagrodzenie pozwanego w 2022 r. wyniosło: w kwietniu – 4.994,80 zł brutto (4.022,31 zł netto), w maju – 5.675,17 zł brutto (4.961,98 zł netto); w czerwcu – 6.777,92 zł brutto (5.244,18 zł netto), w lipcu – 7.500,00 zł brutto (5.448,29 zł netto), w sierpniu – 9.060,00 zł brutto ( 6.512,26 zł netto), we wrześniu- 8.210,00 zł brutto (5.932,80 zł netto), w październiku- 7.223,72 zł brutto (5.260,34 zł netto), w listopadzie – 9.246,54 zł brutto ( 6.639,74 zł netto) oraz w grudniu – 7.395,28 zł brutto (5.377,06 zł netto). W okresie od 11.04 do 8.06.2022 r. pozwany przebywał na chorobowym.

(dowód: umowa o pracę z dnia 31.08.2022 r. k.41; zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków z dnia 27.01.2023 r. k42 )

J. B. 3 lata temu wyprowadził się od byłej żony i wynajął mieszkanie w D.. Czynsz za lokal wynosi 550 zł miesięcznie a ponadto najemca reguluje wszelkie koszty związane z eksploatacją tego lokalu.

(dowód: umowa najmu z dnia 31.07.2021 r. k.45-46)

W kwietniu 2023 r. J. B. przeszedł ostry zawał serca. W szpitalu przebywał przez okres 12 dni. Leki dla pozwanego po wyjściu ze szpitala kosztowały ponad 280 zł. Od 12 do 23 czerwca pozwany przebywał na oddziale wczesnej rehabilitacji kardiologicznej. Pobyt na oddziale został skrócony na prośbę pozwanego. W stanie ogólnym dobrym został wypisany do dalszej diagnostyki ambulatoryjnej. Od dnia 30.11. do 8.12.2023 r. J. B. był niezdolny do pracy.

(dowód: informacja dla lekarza kierującego z dnia 17.04.2023 r. k.81, paragony fiskalne k.87; karty informacyjne leczenia szpitalnego k.83-86, k.101-107 oraz k.108-111; sprawozdanie z badania mikrobiologicznego z dnia 13.06.2023 r. k.112-113; zalecenia pielęgniarskie k.114; podsumowanie badania EKG wysiłkowego k.115-122 ; zaświadczenie lekarskie z dnia 30.11.2023 r. k.131; moja karta lekarska z dnia 30.11.2023 r. k.132)

Sąd zważył co następuje :

Podstawą zgłoszonego przez powoda żądania jest art. 138 kro, zgodnie z którym w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków - uzasadniającą podwyższenie alimentów - rozumie się istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego lub też zwiększenie się możliwości zarobkowych zobowiązanego do alimentacji, które to przesłanki w myśl art. 135 § 1 kro wyznaczają zakres obowiązku alimentacyjnego. Dla stwierdzenia, czy nastąpiła zmiana stosunków w rozumieniu art. 138 kro, należy brać pod uwagę, czy istniejące warunki i okoliczności - na tle sytuacji ogólnej - mają charakter trwały, dotyczą okoliczności zasadniczych, ilościowo znacznych i wyczerpują te przesłanki, które w istotny sposób wpływają na istnienie czy zakres obowiązku alimentacyjnego.

Zdaniem Sądu, przedmiotowe powództwo jest uzasadnione w całości. Zaznaczyć należy, iż od chwili ustalenia alimentów na rzecz małoletniego powoda w sprawie rozwodowej jego rodziców minęło (na dzień wniesienia pozwu) prawie 3,5 roku. Bez wątpienia, na przestrzeni tego okresu zwiększyły się usprawiedliwione potrzeby powoda. W chwili orzeczenia rozwodu K. miał bowiem ukończone 8 lat i uczył się w klasie II – ej szkoły podstawowej, natomiast obecnie ma lat 13 i jest chłopcem znajdującym się w okresie intensywnego rozwoju psycho-fizycznego. Ponadto nie sposób pominąć, iż alimenty na powoda w kwocie 500 zł miesięcznie de facto były ustalone już od 2018 roku, kiedy toczyła się sprawa o separację. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, różnica wieku dziecka spowodowana upływem czasu od daty orzeczenia określającego wysokość alimentów, sama przez się uzasadnia wzrost potrzeb związanych np. z uczęszczaniem do szkoły, co z kolei pociąga za sobą konieczność ponoszenia zwiększonych wydatków (orzeczenie SN z dnia 1.06.1965 r. I CZ 135/64, nie publ.). Stosownie do wieku, a co za tym idzie i stopnia rozwoju, na usprawiedliwione potrzeby małoletniego powoda składają się wydatki związane z codziennym utrzymaniem, tj. wyżywieniem, zapewnieniem mieszkania, zakupem odzieży, obuwia, środków kosmetycznych chemicznych, jak również realizowaniem obowiązku szkolnego. Określenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, uwarunkowanych kosztami utrzymania (wyżywienie, odzież) i wychowania, w odniesieniu do dzieci (dbałość o fizyczny i intelektualny rozwój) jest domeną ustaleń na podstawie dowodów, ale uwzględniającą także zasady doświadczenia życiowego (Orz. SN z 29.11.1949 r. Wa.C 167/49 , NP.1951, nr 2 , s.52 ). Biorąc pod uwagę te zasady, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, iż strona powodowa nie wykazała kosztów utrzymania małoletniego nie przedstawiając faktur, rachunków czy też paragonów. Matka małoletniego przedłożyła do sprawy faktury obrazujące niektóre wydatki związane z utrzymaniem syna ( np. dotyczące zakupu butów, leków), przy czy zdaniem Sądu, mając na uwadze przytoczone orzeczenie, należy stwierdzić, iż nie ma ona obowiązku wykazywać dokumentami wszystkich kosztów utrzymania syna. Fakt, iż Sąd nie wymaga szczegółowego wykazywania kosztów utrzymania uprawnionego do alimentów, nie oznacza zarazem, iż podchodzi w sposób bezkrytyczny do deklarowanych przez matkę małoletniego wydatków. W szczególności Sąd uznał za przeszacowane koszty związane z utrzymaniem mieszkania, jakie mają przypadać na powoda. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko pozwanego, iż odwołując się do wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23.03.2016 r. ( sygn. I ACa 1755/15, Lex 2031152), należy przyjąć, iż: „brak podstaw do wliczania do obowiązku alimentacyjnego kosztów mieszkania i jego utrzymania. W kwocie alimentów należy jak już uwzględnić niejako ryczałtowo koszty zużycia wody, prądu, gazu (…), jednak koszt utrzymania i ogrzania mieszkania obciąża rodzica, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej i zobowiązany jest zapewnić dla siebie takie mieszkanie, które umożliwia pobyt z nim dzieci”. Aprobując przytoczone stanowisko za zasadne należy uznać partycypowanie powoda w/w kosztach w kwocie nie większej niż 150 zł miesięcznie.

Mając powyższe na względzie, kierując się zasadami doświadczenia życiowego, Sąd przyjął, iż koszty utrzymania powoda wynoszą 1.600-1.700 zł miesięcznie. Należy mieć na uwadze, iż w przypadku powoda koszty jego utrzymania są wyższe niż koszty jego rówieśników. Wynika to przede wszystkim z tego, iż małoletni z uwagi na stwierdzone zaburzenia hiperkinetyczne, wymaga odpowiedniego leczenia i wsparcia zarówno psychiatrycznego jak i psychologicznego. Mając na uwadze czas trwania niniejszego postępowania wydatki z tym związane ulegały zmianie, ale jak wynika z zeznań M. G., ograniczenie tych wydatków wynikało również z tego , iż wiązało się to dla niej ze zbyt dużym obciążeniem finansowym.

Pozwany podnosił, iż dodatkowe wydatki (udział w terapii integracji sensorycznej, koszty wypoczynku wakacyjnego), które nie wiążą się bieżącymi kosztami utrzymania, powinny być pokrywane ze świadczenia wychowawczego „500+”, powołując się w tym zakresie na linię orzeczniczą Sądu Rejonowego w Toruniu. Jak wynika z art. 135 § 3 pkt 3 i 4 kro świadczenia rodzinne o których mowa w ustawie z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11.02.2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (potocznie nazywane "świadczeniem 500+" ), nie mają wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. W ocenie Sądu, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że wskazane świadczenia nie wpływają na zakres obowiązku alimentacyjnego żadnego z rodziców, co oznacza, że fakt otrzymywania tych świadczeń, nie zwalnia żadnego z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka. Wydatki, które natomiast nie wiążą się z zaspokajaniem usprawiedliwionych potrzeb, ale stanowią wydatki dodatkowe powinny być zaspokajane w ramach świadczenia „500+”. W niniejsze sprawie, za potrzeby niestandardowe, odbiegające od potrzeb dzieci w wieku małoletniego powoda można uznać planowany zakup roweru czy też komputera. Zdaniem Sądu nie sposób natomiast uznać za nieusprawiedliwione wydatków związanych z leczeniem małoletniego czy też zapewnianiem mu rozrywki i wypoczynku.

Wysokość świadczeń alimentacyjnych jest uzależniona również od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Pozwany J. B., podobnie jak w trakcie sprawy rozwodowej, jest zatrudniony jako kierowca. W poczet materiału dowodowego sprawy I C 116/19 nie zostały załączone dokumenty dotyczące osiąganych wówczas przez niego zarobków, a ich poziomi wynika jedynie z zeznań pozwanego, który podawał, iż zarabia 2.200 zł. Z zaświadczenia przedłożonego natomiast do niniejszej sprawy wynika, iż w okresie od kwietnia do grudnia 2022 r. średnie miesięczne wynagrodzenie pozwanego wyniosło 8.105 zł brutto, tj. 5.861 zł netto. W konsekwencji należy stwierdzić, iż od zakończenia sprawy rozwodowej zarobki pozwanego wzrosły o ponad 3.600 zł a zatem podwyższenie alimentów o 1.000 zł nie sposób uznać za wygórowane. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż Sąd dysponował informacją o zarobkach jedynie za 2022 r, albowiem mimo zobowiązywania pełnomocnika pozwanego (zarządzenie z dnia 3.03.2023 r. , zarządzenie z dnia 9.06.2023 r.), nie zostało przedłożone zaświadczenie o zarobkach za rok 2023 i to przynajmniej za okres pierwszych 3 miesięcy. Nie został również, mimo zobowiązania, przedłożony żaden dokument, który obrazowałby wysokość uzyskiwanych przez pozwanego dochodów za okres od kwietnia br. Bezspornym jest, iż w dniu 5 kwietnia pozwany przeszedł ostry zawał serca, ale nie załączył do akt sprawy żadnego dokumentu wskazującego na wysokość jego dochodów w okresie choroby. Zdaniem Sądu, wbrew sugestiom pozwanego, stan zdrowia nie wyklucza jednak partycypowania przez J. B. w większym zakresie w kosztach utrzymania syna niż wynika to z wyroku w sprawie I C 116/19. Oczywistym jest bowiem, iż konsekwencją zatrudnienia na umowę o pracę jest objęcie pozwanego ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym. Niezdolność do pracy powoduje zatem, iż pozwanemu przysługują stosowane świadczenia jak np. zasiłek chorobowy. Zgodnie z wyliczeniem dokonanym na kalkulatorze wynagrodzenia chorobowego ( www.money.pl), przy wynagrodzeniu brutto pozwanego w kwocie 8.105 zł , zasiłek chorobowy powinien wynieść około 5.590 zł brutto. Zauważyć przy tym należy, iż wyliczenie takie znajduje potwierdzenie chociażby w przedłożonym przez pozwanego zaświadczeniu z dnia 27.01.2023 r, z którego wynikało, iż pozwany w okresie od 11.04 do 8.06.2022 r. również przebywał na chorobowym. Wówczas, w maju, gdy przez cały miesiąc nie był zdolny do pracy, zasiłek chorobowy „na rękę” wyniósł 4.961 zł (brutto 5.675,17 zł). Z dokonanych wyliczeń wynika zatem , iż pozwany nawet w okresie niezdolności do pracy uzyskuje dochody wyższe o ponad 2.500 zł niż w trakcie sprawy rozwodowej. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw, aby zróżnicować wysokość świadczeń alimentacyjnych za okres gdy pozwany był zdolny do pracy i w okresie gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Zauważyć również należy, iż w świetle obowiązujących przepisów okres zasiłkowy wynosi 182 dni. Zważywszy, iż niezdolność pozwanego do pracy powstała w dniu 5.04.2023 r. pozwany mógł wyczerpać prawo do pobierania zasiłku. Z oświadczenia pełnomocnika z dnia 29.08.2023 r. (k.123), wynika nawet, iż pozwany mógł być uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego, ale dla wykazania tej okoliczności nie przedłożono żadnego dokumentu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który wyczerpał prawo do pobierania zasiłku chorobowego, ale w dalszym ciągu jest niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Decyzję o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego podejmuje ZUS na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika. Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przez pierwsze trzy miesiące pobierania tego świadczenia, a przez dalszy okres - 75% podstawy wymiaru. W konsekwencji w przypadku przyznania świadczenia rehabilitacyjnego dochody pozwanego uległyby dalszemu obniżeniu. Mając na uwadze, iż jak zaznaczono powyżej, pozwany nie przedłożył dokumentu potwierdzającego przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, Sąd uznał, iż w toku postępowania nie zostało wykazane, aby pozwany nadal był długotrwale niezdolny do pracy. Jednocześnie należy zauważyć, iż przeciwko tezie, iż pozwany jest uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego przemawia fakt, iż na termin ostatniej rozprawy pełnomocnik pozwanego przedłożył zaświadczenie lekarskiej z którego wynika, iż J. B. jest okresowo tj. od 30 listopada niezdolny do pracy z powodu choroby. Skoro świadczenie rehabilitacyjne przysługuje osobie, która jest niedolna do pracy to nie byłoby żadnego powodu, aby w tym samym czasie lekarz wystawił pozwanemu zwolnienie lekarskie na druku (...).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie cytowanych przepisów, orzeczono jak w pkt I wyroku.

Sąd uznał, iż matka małoletniego w całości realizuje swój obowiązek alimentacyjny wobec syna poprzez opiekę nad nim oraz dbanie o jego wychowanie, skoro jak wynikało z jej zeznań , od lutego br. K. nie utrzymuje z ojcem kontaktów.

Sąd na rozprawie w dniu 7.12.2023 r. nie uwzględnił wniosku pełnomocnika pozwanego o odroczenie rozprawy oraz zdecydował o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania stron z pominięciem przesłuchania pozwanego, nie uwzględniając wniosku o przesłuchanie pozwanego na kolejnym terminie lub w trybie zdalnym. Jak wynika z art. 214 ¹ § 1 kpc usprawiedliwienie nieobecności wywołane choroba wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego, podczas gdy pozwany przedłożył jedynie „zwykłe” zaświadczenie lekarskie. Zauważyć przy tym należy, iż choroba pozwanego miała już trwać od 30 listopada, a zatem niestawiennictwo nie było wywołane nagłym pogorszeniem stanu zdrowia i do dnia 7 grudnia, pozwany miał możliwość uzyskania zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego. Mając zarazem na uwadze, iż podobna sytuacja miała miejsce na rozprawie wyznaczonej na dzień 29 sierpnia i 26 października, Sąd uznał , iż pozwany będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika, nadużywa swoich praw.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych art. 98 § 1 kpc (punkt II wyroku).

Sąd w pkt III wyroku na podstawie art. 98 kpc w zw. z § 3 pkt 6 i w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015.1800 z poźn. zm.) zasądził od pozwanego na rzecz powoda koszty zastępstwa procesowego, mając na względzie, iż powództwo zostało uwzględnione w całości.

Rygor natychmiastowej wykonalności orzeczono zgodnie z art. 333 § 1 pkt 1 kpc (punkt IV wyroku).

Sędzia Agnieszka Pietruszka